فلسفه پت
فلسفه حضور پتها در زندگی انسانها
آدمها هزار ساله دارن با موجوداتی زندگی میکنن که یا شکار میکردن، یا نگهبانی میدادن، یا فقط کنار آتیش مینشستن و خرخر میکردن. کمکم انسان فهمید این ارتباط فقط «کاربردی» نیست. حیوانات تبدیل شدن به رفیق، آینه احساسات و گاهی حتی درمانگر بیادعای زندگی آدمها.
وجود پتها یک جور توازن عاطفی تو زندگی انسان ایجاد میکنه.
تو دنیایی که همهچی شتابزده و پر سروصداست، حیوانات با رفتارهای ساده و بیپیرایهشون آدمها رو یاد چیزهایی میاندازن که جا مونده: آرامش، حضور در لحظه، محبت بدون توقع.
این رابطه یه داد و ستد واقعی نیست.
آدم غذا و امنیت میده، پت عشق بیحرف تحویل میده.
هیچ فرم رضایتنامهای هم وسط نیست. همین بیقید و شرط بودنش تبدیلش کرده به یکی از سالمترین شکلهای ارتباطی که بشر ازش ساخته.
پتها وارد زندگی ما شدن چون انسان، با تمام ادعاهای تکنولوژیکش، یه گوشه از روحش هنوز محتاج همراهیه. حیوانات اون خلأ رو پر میکنن بدون اینکه از ما بخوان «بهتر» باشیم، موفقتر باشیم، یا خوشتیپتر. برای اونها خودِ آدم کافیه.
و شاید چون ما آدمها معمولاً برای هم کافی نیستیم، وجود این کوچولوهای پرانرژی یا پشمالو که همینجوری، بدون دلیل، کنارمون میمونن، اینقدر ارزشمند شده.